Άρχισα να ζωγραφίζω βλέποντας τη φύση. Η φύση και η ελληνική παράδοση μ' έμαθαν να ζωγραφίζω, αλλά και η βυζαντινή αγιογραφία. Με τα χρόνια, έφυγε η φύση που έβλεπα και ήρθε η φύση που αισθανόμουν. Βλέπω το αντικείμενο σαν φυσικό φαινόμενο, αλλά το ζωγραφίζω σαν σύμβολο. Το σύμβολο που απεικονίζει το αντικείμενο, αυτό είναι η ζωγραφική μου.
Το θέμα που με πυροδοτεί κάθε φορά είναι ο έρωτας! Όλα ξεκινάνε από τον έρωτα, με την πλατιά έννοια. Δηλαδή, η ζωγραφική μου είναι η καθημερινότητα ιδωμένη με ένα τρόπο αρκετά μεταφυσικό. Λες και κάθε στιγμή που ζω είναι αιώνια.
Η ανθρώπινη παρουσία υποδηλώνεται παντού με μορφές εξωπραγματικές, μεταφυσικές, μαζί με αντικείμενα, όπως το τραπέζι, το πακέτο απ' τα τσιγάρα, το κρασί με το ποτήρι, ένα γράμμα που κάποιος είναι έτοιμος να γράψει, οι ψηλοτάκουνες γόβες. Το τραπέζι είναι η ιδέα του υπόβαθρου. Πάνω στο τραπέζι ακουμπάς κάτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ακουμπάς ιδέες, ακουμπάς μια φαντασία. Πρόκειται για μια αυθαίρετη επιλογή, μια επιλογή που σε ξαφνιάζει, αλλά και που σε συγκινεί ποιητικά.

Στις πρώτες δουλειές μου η άντληση από τη βυζαντινή περίοδο της τέχνης ήταν καθαρά τεχνική. Τώρα, όντας εξοικειωμένος με αυτές τις τεχνικές, χρησιμοποιώ ορισμένα σύμβολα και πάλι όχι με τη θρησκευτική τους διάσταση.
Τα θέματα μου, τις περισσότερες φορές είναι καθημερινά χωρίς με την πρώτη ματιά να έχουν κάτι το ιδιαίτερο. Όταν όμως σιγά - σιγά τ' αναλύσεις και τα προσέξεις καλύτερα, θα δεις ότι πίσω από αυτά τα καθημερινά και χωρίς προσοχή αντικείμενα, υπάρχει μια κρυμμένη αρχιτεκτονική σύνθεση, που τους δίνει αυτό το μυστηριώδες αίσθημα. Τελικά το "θέμα" είναι η αιτία για να γίνει το έργο, αλλά οι ζωγραφικές προεκτάσεις το ξεπερνούν κι από καθημερινό και περιγραφικό, γίνεται μεταφυσικό κι αιώνιο.

Οι πίνακες μου είναι σαν παραμύθια. Ο καθένας αφηγείται την ιστορία του. Γι' αυτό επιζητώ το σφίξιμο της φόρμας και όχι το σπάσιμο της. Διατηρώ τα περιγράμματα σε μια εποχή που τα φοβάται επειδή τα ταυτίζει με τη δογματικότητα. Το περίγραμμα συγκρατεί το υπερφυσικό στοιχείο, δεν με ενδιαφέρει η διάχυση του στην επιφάνεια του τελάρου. Θέλετε να με χαρακτηρίσατε παραδοσιακό; Δεν με ενοχλεί.

Θα σας πω όμως ότι το θέμα μου το αντιμετωπίζω αφαιρετικά. Αν δεν ξεχάσω την ιστορία, δεν μπορώ να κάνω ζωγραφική. Μένω δέσμιος της αφήγησης. Θα μπορούσα να είμαι ένας "παραδοσιακός μεταμοντέρνος". Η δουλειά άλλωστε αυτή ξεκίνησε από την ιδέα του μετανοείν. Το "μετά" δεν είναι πάντα κακό γιατί μέσα στο "μετά" υπάρχει το σπέρμα για το καινούργιο. Και το καινούργιο το επιζητώ. Όχι ως εικόνα, αλλά ως αίσθηση.